Ankara Deyince…
Ankara, kaldırımlar ve sessiz arayışlar – Ankara’da yalnız olmak kadar yaralayıcı bir şey daha yok sanırım. – @amazonyam

Biz yaşamayı Ankara sokaklarında öğreniyoruz. – @EgemenAldogan

Ankara’da bir marketten hattıma 20 TL geldi, başka ne isterim ki ben. Bu haftada para cebimde kaldı :) – @kirkdorttenbir

Tiyatro Meraklılarına
Ankara Devlet Tiyatrosu: “Yastık Adam” sezonun en iyi oyunu sanırım. Hâlâ etkisi altındayım. Şiddetle tavsiye ediyorum, mutlaka izleyin. – @ada71ank

Seyyar Sahne, Ankara’da “Tehlikeli Oyunlar”ı oynayacakmış. Ben Ankara’da olsam kaçırmazdım. 20 Şubat ve 12 Mart’ta, Akün Sahnesi’nde. – @nihanbora

Hava Durumu
Ankara’nın insanın içine işleyen keskin soğuğunun yanında bazılarının ruh halini anımsatan gri bir görüntüsü var. – @Selyuks

Ankara’da sıcaklık hep eksileri gösterir ama üşümem, İstanbul’da eksilerin altına düşmez, üşürüm. – @seffaf_kalem

Ankara ve Edebiyat
Özcan Öztürk’ün “Davetsiz Misafir” adlı kitabı çıktı. – @Bencekitap

Seferis, 61 yıl önce bugün Ankara treninin penceresinden Ankara keçilerine bakıyormuş @HulyaSoysekerci – @aaazar

Etkinlikler

Şule Erdem’in “Sevgililerin En Güzeli” isimli fotoğraf sergisi Gordion’da! – @ilovegordion

Kişisel sergim “46664” Ankara’da AFSAD sergi salonunda. Ankara’da yaşayan arkadaşlarım, davetlisiniz. @eseryagmur

Bilkent Üniversitesi Film Festivali -ki Ankara’nın festivalleri her dem güzeldir- Twitter’da. Iskalamayınız! Buradan: @BilkentSinefest – @PopDedik

Ankara markaları “Ankara’nın Markaları Zirvesi” nde. – @MediaCat

Gözden Kaçmasın
Ankara Üniversitesi Kök Hücre Enstitüsü önemli. İrtibat kurun arkadaşlar ve duyurun lütfen. – @s_hablemitoglu

Dünyanın en büyük kütüphanesi Ankara’da. Cidden müthiş… – @ostili_new

Web’deki Ankara

www.kayhandurukan.com
Ankaralı fotoğrafçı Kayhan Durukan’a ait bu sitede Durukan’ın birbirinden ilginç çalışmaları bir arada. Göz atmaya değer. @kayhandurukan

www.bonbondiyorki.com
“Bonbon Diyor ki” Ankaralı kişisel bir moda blogu. Kadınlar için hoş bir alternatif. @ecemsrkya

***

Kadir Aydemir – @yitikulke

17 Şubat 2012 – Cumhuriyet gazetesi Ankara ekinde yayımlanmıştır

Ankara’da Hayat
Ankaralı olmak karda terlikle yürümektir. – @glryzmstf

Her şehirde yaşamak zordur; ama Ankara’da daha zordur. İnsanı yorar, âşık olmak kolaydır mesela; ama âşık kalmak zordur. – @Tgce_Gny

Sevilen Yerler
Mülkiyeliler Birliği, DTCF, Dost (dost kart esprisi yapılacak), Arjantin Cad, Karum’un merdivenleri – @nazliberivanak

Ankara… çocukluğumun geçtiği taş sokakları, ulaşılmaz sandığım oyun parklarını seviyorum. – @sefa_tunc

Hava Durumu
Beni arayıp Ankara’da kar var mı diye soran herkese; böyle giderse temmuzda bile yağar demek istiyorum, hemen dilimi ısırıyorum. Sakın :) – @nurcan_celik

Ne Okumalı?
“Üçüncü Mevki” – Edebiyat Fanzini bugünden itibaren Ankara-Kızılay İmge Kitabevi’nde. @ucuncu_mevki – @kayiprast

Etkinlikler
12. Ankara Öykü Günleri’nde yurtiçinden ve dışından öykücüler, akademisyenler, yayıncılar, dilciler, eleştirmenler ve editörleri yer alıyor – @serkanturk61

Ankara Sanat Tiyatrosu Zübük oyunuyla İzmir’de – @izmirdesanat (AST’yi tebrik ederiz)

Meltem Keskin Bayur Sırça Kümes’i öyle anlattı ki izleyesim geldi. Ankaralı sanatseverlere duyurulur. – @baharbicenaras

7 Mart’ta, Ankara’nın en yeni ve en güzel konser salonu Congresium’da Sezen Aksu konseri var. - @bngbngg

Nereye Gitmeli?
Ankara Kalesi’nde, Gramofon Kafe’de takılmak çok havalı. – @tunaozgule

Ankara’da Çölyak’lılar için kafe açılmış… Bu yaz mutlaka gitmeliyim… Bakalım annemden güzel yemek yapabiliyorlar mı Glutensiz… – @meldaoran

Leda Pastanesi, Akman Boza Salonu… olmazsa olmaz. – @isenbikegnz

En Sosyal Kampanya
MKE Ankaragücü’ne destek kampanyası için http://www.yanindayizankaragucu.com/ sitesi yayındadır. Güçlü Ankara için takımımıza destek olalım. – @AylinNazliaka

Genç Boşnak Derneğimizin başlattığı ücretsiz Boşnakça kursu Ankara’da başlıyor… İlgilenenlere duyurulur… – @e_secer

Meraklısı İçin
Ankara Gastronomi Akademisi Şarap ve Yemek Uyumu 2. Kuru Peperoncino’da yapıldı. Bir sonraki eğitim için: 447 10 62 – @PeperoncinoAnk

Web’deki Ankara

http://gonchagoncha.blogspot.com
Cupcake Hayatlar Ankara’dan yayın yapıyor ve modadan yemek tariflerine, İngilizce-Türkçe oldukça tatlı bir site.

http://brkshn.tumblr.com/
Burak Şahin’in hazırladığı bu blogda genelde keşfedilmemiş, gün ışığına yeni çıkan gruplar ve yeni videolar yer alıyor.

Ankara’nın Twitter gündemi için siz de önerilerde bulunabilirsiniz, bize yazmanız yeterli. Blog adreslerinizi, Ankara ile ilgili her türlü alternatif bilgiyi bekliyoruz.

***

Kadir Aydemir – @yitikulke

10 Şubat 2012 – Cumhuriyet gazetesi Ankara ekinde yayımlanmıştır

Bu Hafta Neler Konuşuldu (#tt)

#Hrant Dink

5 yıldır adalet ve bir sonuç bekleyen Hrant Dink davası, “Tweet Trend” Türkiye listesinde en çok konuşulan başlıklarından biri oldu. On binlerce tweet atıldı, bunlara binlerce yorum yapıldı. Umarız 6. yıl bu böyle olmaz… İşte yapılan yorumlardan bazıları…

· Bugün Hrant Dink için toplanan 10 binler kaybettiğim umudu yeniden yeşertti. Hani var ya o “bir yarım umut göğüslemek için karanlık yarınları” – Zeynep Altıok Akatlı @zeynabelle

· Hrant Dink cinayeti askeri ya da polisi kollamak için iki düşman kardeşin cinayetteki rolünü örtmeye çalışanlara bırakılmayacak bir konu. – Özgür Mumcu @ozgurmumcu

#Uğur Mumcu

Uğur Mumcu sosyal medyada binlerce Tweet ile özlemle anıldı, katillerinin bulunması talebi yıllardır olduğu gibi bu yıl da gündeme geldi… Bugünün genç kuşaklarının ona verdiği değer artıyor. Unutulmadı ve unutulmayacak…

· Ölmeden yapacağınız çok şey vardır elbet ama içine lütfen Uğur Mumcu Belgeseli’ni izlemeyi de katın… Hatta defalarca izleyin. #UgurMumcu – Çisel Onat @CiselOnat

#Haydarpaşa Kararmasın

Tarihi Haydarpaşa Garı’nın 2 yıllığına kullanıma kapatılacak olması ve AVM’ye dönüştürülecek olma ihtimali oldukça geniş bir yankı uyandırdı.

· Gar restoranda, ay yıldızlı kadehlerde rakı içerek bir treni, bir sevdiğinizi beklediniz mi hiç… – Bodrum Limonu @ssatsuma

· Haydarpaşa’nın Ankaralılar için başka bir anlamı vardır. Gelinen noktanın anlamsızlığı ise herkes için birdir. – Yekta Kopan @yektakopan

***

En Sosyal Kampanya
Dayanışma duygusu internette kimi zaman oldukça fazla insanı bir araya getirebiliyor. E internet sadece arkadaş arama ya da reklam yapma yeri değil, işte ispatı:

· Sakarya’da oturan 15 yaşındaki bedensel engelli kardeşimiz için alafranga tuvalet ve tekerlekli sandalyeye ihtiyaç var. http://www.haydiuzatelini.com – Merve Pınar Şiranlı @themerwish

***

Haftanın Blogları

Blog kültürü dünyada ve ülkemizde bir salgın halini aldı bile. Kişisel blog deyip geçmeyin, oldukça önemli bir yere sahipler. İşte harika bir site:

http://benchtenbence.blogspot.com
Benchten Bence, Dilvin Yücebarlas’ın hazırladığı Ankaralı bir blog. Ankara’da yaşayan Yücebarlas, özgün söyleşiler yapıyor ve blogunu kişisel bir anı defterine dönüştürmeyi de ihmal etmiyor.

***

140 Karakterde Ankara

İnsan yaşadığı yere benzer, der şair. Ankara kim için ne demek, hem sorduk hem de göz misafiri olduk.

· Ankara benim için huzur demek. Ailem, çocukluğum, okullarım, geçmişim demek. Sakin ve dingin olsa da içinde keyifler barındıran yuvam demek – Çiğdem Eren Kiziroğlu @cigdemerenk

· Uzaktayken hiç aramayacağım ama geri döndüğümde bana her zaman kucak açacağını bildiğim dostumsun sen Ankara – @egomupudraladim

· #benimicinankara geri döneceğimi bilerek cebimdeki üç kuruş para ile AŞTİ’deki çığırtkanlara itibar etmektir – @tekerleklibavul

· #benimicinankara o kafe-bar tuvaletlerindeki tuvalet kâğıdı rulosunu her seferinde çıkarıp yere atan kızı bir gün yakalama ümididir. – Nur K. @mahallebaskisi

· Ankara mini buzul çağı ekibi sunar -22 başrollerde Melih ve Kedileri, yardımcı rollerde yalamalik olmayan tuz. – @iadiguzel

· Ne zaman Ankara’ya ailemin yanına tatile gelsem 2-3 gün içinde ya kim izler dediğim bütün dizileri pür dikkat izlerken buluyorum kendimi. – Metehan Elbaşı – @ejmelma

· Hava sıcaklığını gösteren telefon aldım ama screenshot’ını internette paylaşamıyorum. Ankara -19. Nerden biliyorum? Çünkü telefonum var! – @tanrisiva

***

Kadir Aydemir – @yitikulke

3 Şubat 2012 – Cumhuriyet gazetesi Ankara ekinde yayımlanmıştır

Kar yağarken
Doluyor bir boşluk aramızda
Öfkeli bir dal
Ağırlaşıp eğiliyor buzlu geçmişe

Merak etme, hepsi aramızda kalacak
Üşüyen ellerin, denize attığın taş
Ve kılıcı yalnızlığın
Uykumla birleşen saçların bir de

Ah, varamazsın farkına
Kar yağarken bembeyaz
Birden, yaşlandım işte.

Kadir Aydemir

Karların üstüne kül serpiyorsun…
Bir bulut gagası kesmiş o solucanı,
Kıvranıyor acıdan…

Düşün bütün olanları,
Güneşe küsen sarkıtı anla

Baban sarhoş, eve kömür gelmiş
Anla, gözyaşlarıyla erimez bu kar!

Kadir Aydemir

80′lerde Çocuk Olmak kitabımız çıktı ve 80′ler daha fazla konuşulmaya başlandı, hatta TRT’de yayınlanmaya başlayan 80′ler dizisi bile çekildi; 90′lar Kitabı‘mız çıktı ve 90′lı yılların, 90′ların her şeyi ortaya döküldü, Türkiye ve dünyanın 90′ları gündeme geldi, televizyonda – radyoda, her yerde 90′lı bir esinti hissedildi. Her iki kitap da kendine özgü bir gündem yarattı diyebiliriz.

Öyle yorgunum ki; ama tatlı bir yorgunluk bu… Sırada yeni projeler – yeni kitaplar var.

Yitik Ülke, yepyeni genç yazarları da bünyesine katarak ilerliyor. Hem keyifli hem yorgunum. Kafamda binlerce fikir; yeni şiirler, yeni öyküler, yeni bir roman var…

Cumhuriyet’te yazmaya başlıyorum

Bu arada bu cuma gününden itibaren her cuma yayımlanacak şekilde Cumhuriyet gazetesinin Ankara baskısında Sosyal Medya üzerine yazılar yazmaya başlıyorum. Twitter’da neler olup bitiyor, köşemde paylaşacağım. Ankaralı ya da Ankara’da yaşayan Twitter kullanıcısı arkadaşların özellikle dikkatini çekerim. Köşe yazılarına öneri ve eleştirilerinizi de beklerim, Ankara ile ilgili özel bir bölüm olacak yazılarımda, yayımlanmasını istediğiniz şeyleri tweet atabilirsiniz, elden geldiğince yer vermeye çalışırım. Ankara’da yaşayan blogger’lardan, Instagram ve Twitter kullanıcısı arkadaşlardan haberler bekliyorum. Sitelerinizi tanıtır, sosyal kampanyalarınızı duyururuz, güzel olur. Twitter adresim: @yitikulke – mail de beklerim. (İletişim safyama bakınız)

“90′lar Kitabı”nı, hem 35. yaşıma gireceğim 2012′nin ilk günlerinde kendime, hem 2000 yılında kurduğum Yitik Ülke’nin 12. yaşına hem de yitirdiğim dostlarım Serkan Karaçeper ve Doğan Ergül‘ün aziz hatıralarına adadım.

Kitap 3 Ocak’ta tüm kitapçılarda olacak; Yitik Ülke’nin 2. nesil en iddialı çalışması oldu “90′lar Kitabı.”

111 yazarlı “90’lar Kitabı – Çocuk mu Genç mi?”nin yazar kadrosu şöyle:

Kadir Aydemir, Ahmet Meriç Şenyüz, Ali Aydemir, Alper Turgut, Arzu Uzunali, Aslı Vuslateri, Aydın İleri, Aykut Küçükkaya, Ayşen Aksakal, Barış Güven, Başak Daşman, Başak Yener, Begüm Akıncı, Betül Kanbolat, Bihter Dinçel, Birsen Tarhan, Burcu Özefe, Burak Yağız Seçen, Buse Seda Yıldız, Bülent Çolak, Bülent Karslıoğlu, Caner Öztürk, Cem Kartal, Ceren Kurt, Ceyhan Usanmaz, Cihan Hatipoğlu, Cüneyt Asi Duru, Çiğdem Aldatmaz, Çiğdem Eren Kiziroğlu, Çisel Onat, Ece Erdoğuş, Ela Barlas, N. Elif Tanverdi, Emre Baransel, Emre Fidangül, Erdem Aksakal, Esma Yakut, Esra E. Karaosmanoğlu, Esra Tanrıbilir, Eylem Selin Mumcu, Ferhat Uludere, Gonca Vuslateri, Gökce İspi Turan, Gökhan Çınar, Göksel Bekmezci, Gülşah Elikbank, Güray Gürsel, Gürgen Öz, Hakan Bayhan, Hakan İşcen, Hale Ceylan Barlas, Hande Ortaç Aksoy, Handan Aybars, Hilal Ergenekon, Işıl Karpuzoğlu, İlknur Bektaş, Kadri Karahan, Kayra Keri Küpçü, Kerem Işık, Köksal Aras, Mehmet Erikli, Mehmet Ünver, Mehmet Yılmazer, Melissa Mey, Merve Pınar Şiranlı, Miraç Zeynep Özkartal, Murad Çobanoğlu, Murat Girgin, Mustafa Akar, Nazlı İlter, Nefin Huvaj, Neşe Açıker, Neşe Karataş, Nihal Konar Naş, Nihan Bora, Nilay Örnek, Nilgün Yokes Şimşek, Onat Bahadır, Onur Akbudak, Ömür Kurt, Özlem Özyurt, Özden Aydoğdu, Özge Mumcu, Özge Ç. Denizci, Özgür Özgülgün, Papyon Tayfun Türkkan, Rana Çepelioğlu, Sabri Kuşkonmaz, Sefa Çolak, Selcen Doğan, Selma Şiranlı, Serdar Çekinmez, Serdar Orçin, Serhat Filiz, Serhat Uçak, Serkan Türk, Sevil Aksu, Sevinç Erbulak, Sibel Tekyıldız, Suat Başkır, Şahin Özbay, Tanem Sivar, Tijen Bolulu Güler, Tolga Yenigün, Turgay Yılmaz, Yaprak Öz, Yeliz Aras, Yeşim Gökmen, Zerrin Soysal, Zeynep Altıok Akatlı, Zeynep Tüzün.

Umarım herkes kendinden bir şey bulur bu kitapta.

Yitik Ülke yaşıyor… 

Kadir Aydemir

Desen: Savaş Çekiç

KAYIP MEKTUP MONOLOĞU / Kadir Aydemir*

Yıllarca bir zarfın içinde uyumak nedir bilir misin?

Peki ya postada kaybolan bir mektuba hapsolmak?..

Kuruyan mürekkebi acıyla hissetmek gittikçe buruşan bedeninde.

Aşkla yazılan her satırı ezberlemek, ezberlemek, ezberlemek… günün doğuşu ve ayın her gece umarsızca batışı gibi ezberlemek her şeyi. Hoş, onlar da bilmez ya neyi neden yaptıklarını…

El yazısının her harfinde, mürekkebin dağıldığı her yerde bir anlam aramak… boşuna mı?..

Ah, yolunu yitiren bir mektubum ben; ulaşamadım sevdiğimin ellerine… Onun gözleriyle okunmadı tüm yazdıklarım. Uzaklara bakarak sabırsızca beklediği mektup hiçbir zaman geçmedi demek ki eline. Oysa bir odaya kapanıp yaşlı gözlerle ona olan sevdamı anlatmıştım. “Sevgilim, “ demiştim, çok severdim ona sevgilim demeyi, “biliyorum savaştasın, ama bu bizim savaşımız değil.” “Yanına gelmek isterdim, sihirli bir değnek bulsam ondan tek isteğim bu olurdu.” Hıçkıra hıçkıra ağlıyor ve yazıyordum ne garip… Yazdıkça açılıyordu içim. Yağmur yağmaya başlamıştı. Dışarıdaki tavukların ve atların sesi kesilmişti. Mektubumu bitirdiğimde kırmızı büyük pulu göğe kaldırmış, yağmura karşı narince tutmuş, düşen damlacıklarla ıslanan pulu zarfın üstüne özenle yapıştırmıştım. Yoksa onlar gözyaşlarım mıydı?.. Hiçbir şey net değil artık…

Bakmayın böyle kirli ve solgun olduğuma. Ne var, neden gülüyorsunuz? Siz de bir gün yaşlanacaksınız elbet. Bu dünyada diri kalmak kuşlara ve denizin sonsuz balıklarına verilmiş bir hediye.

Eskiden ben de genç ve alımlı bir kadındım… Ne zaman kasabada bir dükkânın önünden geçsem içimi titreten o ıslıkları duyardım. Gözbebeklerim büyür, tenim ürperirdi. Yüzüm her şeyden saklanmış şu daldaki elma gibi pürüzsüz ve gergindi. Aynalarla konuşurdum. Yoktu böyle derin çizgilerim, kör bir dilenci gibi fark etmezdim mevsimlerin nasıl hızla gelip geçtiğini… Artık ne önemi var ki bunların. Oturup her gün sayfalarca mektuplar yazardım. Hayaller kurup çiçek toplar, gülümseyerek gezerdim kırlarda, çünkü o bir gün bana geri dönecekti… söz vermişti trene binerken… dönecekti… emindim… sözüne hep sadık bir erkekti…

“Ah sevgilim, neredesin…

Bu mektup eline geçtiğinde…

Fotoğrafımı yolluyorum…

Seni çok…

Her gece uyurken seni…

Ah yeryüzü düşüm benim…

Özle…dim… 

Öpüşlerini… hissediyorum…

Cevabını bekli…yo…rum…

Hemen…

Bana yaz… mutlaka yaz…

seni seviyorum…”

Hayal meyal anımsıyorum. Üzerinden yıllar geçmiş bu mektubun içine saklanalı. Düşlerle dolu kâğıtlara hapsetmiştim ruhumu. Tek isteğim cephedeki sevgilime bir an önce varmasıydı yazdıklarımın. Postada kaybolan mektuplar vardır. Kimin, ne zaman, kime, neden yolladığı unutulur onların. Tozlu raflarda bekler, sahibine bir türlü ulaşamazlar. Mektubu yazan da ölüdür artık, alacak olan da. İçinde neler olduğunu kimse bilmez. Ama bu sefer, yani bir seferliğine ben kazanmıştım… Ona ulaşmanın en iyi yolu buydu; mektup zarfının içine girip sevdiğim adamın yanına dek gitmek ve ona kocaman bir sürpriz yapmak.

İmkânsız mı dedi biri?

Hah!

Neden imkânsız olsun ki? Bu bence Ay’a gitmekten daha kolay. Üzümden şarap yapmaktan da daha kolay. Ne sandınız?.. Tek endişem vardı… O da gerçek oldu. Doğru yerde ve doğru zamanda orada olamadım… Yıl 1900’leri geçmişti… Neredeydim… Ben kimdim… Adım neydi… Her şey öyle karanlık ki. Hem, sayfalarca mektup yazan, bir mektuba dönüşür derler…

Adın neydi senin… ey sevgili, adın neydi… bu yüzyılda neden uyandım…

Ama, her şeye rağmen doğan şu güneş, aydınlatıyor yüreğimi… İyi ki yazmışım. İyi ki varsın…

* Yazarın yakında çıkacak olan “Sonsuz Unutuş” adlı öykü kitabındandır. 

AY, ZAMAN, ÖLÜM / Kadir Aydemir *

Ay daha da karardığında, büyük ağaçların ve donmuş suların ortasında kalmıştı. Ne kadar da çaresiz ve güçsüzdü kolları. Bir isim, zihninde dönüp duruyordu. Boşluğun kalbine akıyordu gözyaşları. Bir insanı bu kadar özlemek normal miydi? Bunca acı nedendi? Çözemiyordu. Harfler yan yana geliyor ve onu çağrıştırıyordu. Gözleri gözlerinin önündeydi. Kadının o hayran olduğu güzel tırnakları uzuyor, etine batıp kanatıyordu. Anıların kılıcı keskindi.

Üşümüyordu.

Ondan önce yaralı köpekler geçmişti buralardan, umurunda değildi bu. Yırtıcı bir hayvan çıksa, karşısında öylece durur, belki bir taş almak için eğilir, sonra vazgeçerdi bundan; ağlardı… Karşısında köpüren hayvan susar ve olduğu yere çömelirdi. İnsanın acısını hissederdi kendi gibi olmayan her şey. Bir tek “insan” anlamazdı bunu!

Tanrı’yla hesaplaşmak kolay değildi bu gece. Neydi beklentisi? İçinde bulunduğu korkunç durumdan kurtulmak için yakarmıştı ona. Duaları kabul olmuştu işte, daha ne istiyordu! Şimdi kendini cansız kayaların, çürük otların arasında sürüklenirken bulmuştu. Ama bir şeyin farkındaydı, kadın artık iyiydi. Uzakta ve iyiydi. Onsuz iyiydi. Her şey silinmişti. Ne mutfaktaki kristal bardak ne de duvardaki fotoğraflar bir anlam ifade ediyordu. Ayrılık güzel bir yara iziydi.

Ay daha da kararırken yaklaşıyordu görünmez avcılar.
Küçük damlacıkların bıraktığı büyük su birikintileri vardı ardında…
Sekerek uzaklaşıyordu.
Orman onu kabul etmişti. Sarmaşıkların hareketini hissetti.
Acısından uluyordu, başka bir şey değil…

* Yazarın “Sonsuz Unutuş” adlı öykü kitabındandır.